Amsterdam - “Some dream of going away to the circus” is de negende collectie van Individuals by Amfi (lees: studenten van Amsterdam Fashion Institute.) De salon waarin de show werd gehouden, had zich gevuld met familieleden, vrienden, medestudenten, journalisten en bekende gezichten uit de mode industrie.
“Sometimes I feel like putting my hands up in the air…” Muziek vulde de half verlichtte ruimte. Tenminste, totdat iedereen zat en de borden die de zitplaatsen aangaven waren verwijderd.
Door een dikke rook wolk verscheen de eerste model. Mooi, maar ‘not so circus’ dacht ik, terwijl een voor een de modellen verschenen. Zijde zacht zalm en dof paars was het materiaal. Strakke silouhetten werden afgewisseld met luchtige ontwerpen die door kleine aanpassingen (waarbij de dunne lappe stof me erg aan touwen deden denken) en vouwen in het stof vrouwelijk bleven.‘Some dream of going away to the circus’ is the ninth collection by “Individuals by AMFI” (read: students from Amsterdam Fashion Institute.) The salon had been filled by family members, friends, colleagues, journalists and some well known folks of the Dutch fashion industry. “Sometimes I feel like putting my hands up in the air…” Music filled the half lit space. That is, until everyone sat down and the signs that enabled us to find our seats were removed. The first model appeared through a thick smoke cloud, as light broke out and lit up the runway. Soft silky salmon and mat purple colors were revealed. Designs with strong silhouettes were alternated with soft designs. The latter made graceful by minor adjustments and draping.

ddDe ontwerpen werden langzaam, maar zeker gewaagder. Ze hadden een ondertoon, iets schaamteloos, los van de wereld. De manier waarop de modellen de ontwerpen showden droeg hier zeker aan bij. De ondertoon uitte zich onder andere in de steeds fellere – en ook meer – kleuren. En later ook met zwart en goudachtige stoffen.The designs became more daring as the show progressed. They held this undertone that was unapologetic, freed from this world and it’s judgment. The way the models carried the garments definitely contributed to this, but was also conveyed by the slow outburst of colors and later on black and gold colored fabrics.

ddDe circus invloeden waren duidelijk. De clownachtige pofbroeken, de “circusdirecteur” jasjes, broekspijpen zo lang en wijd dat het leek alsof de modellen op stokken liepen en natuurlijk de manier waarop de modellen waren opgemaakt. De simpele licht gekleurde ontwerpen, vielen hierbij niet weg, maar trokken als stilte in een storm ook goed de aandacht. Zoals de ballerina’s zouden doen. The circus influences were not soo varied, but definitely obvious. The airy clown’s pants, the colors, trousers so wide it looked as if the models walked on stilts and of course their make-up.The more simple and light colored designs, did not fall back among the other garments. But stood out like silence within a storm. Like the ballerina’s would.

Circus artiesten proberen hun publiek meestal te laten lachen, maar tijdens de show gebeurde dat niet. De ontwerpen dwongen respect af, tot het einde toe. Circus artists usually make their audiences laugh, by becoming their laughing stock. This show, however, did not make us laugh, or at least not like that. The young designers demanded respect.

Meer info. More info www.individualsatamfi.nl

pictures: Lotte van den Acker/Fesjon.com